OPEN LIMBURGS 2012: JJC JIGO BAZEL in goede doen ondanks pech!
Een tornooi na het BK is meestal geen goed idee. Onze ploeg was al grondig uitgedund: een koppel gestopt en ééntje niet beschikbaar, bleef alleen Brenda en Charis nog over. Na een pijnlijke ontnuchtering twee weken geleden in Nederland, was het vrij duidelijk dat ook dit koppel door het lange seizoen en de niet zo optimale voorbereiding bijna op was. Als coach had ik ze liever thuis gehouden dan naar Limburg gestuurd. Ondertussen hebben we ook al enkele weken bezoekers uit het verre Heist op de mat staan. De oudste van deze jongens zag een duo vormen met Charis wel zitten. Na twee weken trainen kwamen ze doodleuk melden dat ze ook wel wilden optreden op het Open Limburgs.
Het is ondertussen ook voor mij al een stevig en te lang seizoen geweest, maar als je leerlingen gemotiveerder worden dan jijzelf dan wordt het gevaarlijk. Af en toe een risico nemen houdt je scherp dus waarom niet. Laat ze dit tornooi maar draaien en wie weet leren we er wel iets uit.
Het kon niet beter starten voor ons: In de mix categorie was er maar één koppel ingeschreven en dit was een nieuw koppel. De ene helft is wel de regerend wereldkampioen Nico, maar Ian en Charis hadden er eigenlijk wel zin in, in de meisjes categorie was ook maar één koppel ingeschreven: Sint-Niklaas. Voor beide teams zou het uitdraaien op een best of three-wedstrijd. Dit wil zeggen dat Charis in het beste geval vier wedstrijden zou draaien en in het slechtste zes. Haar gevraagd of dat ging gaan met haar schouder: antwoord: volmondig ja. Ook Brenda liet merken er zin in te hebben door de laatste week hard te trainen! Woensdag wou het soms niet lukken, maar er werd vastberaden getraind. Ian was zijn gebruikelijke zelf, gefocust en onvermoeibaar.
De dag zelf was de verrassing dan weer groot toen bleek dat we geen best of three-wedstrijden zouden doen, maar dat er één poule met alle beloften gevormd zou worden. Alle jongens, mix en meisjes koppels bijéén. Fair is anders maar er zaten geen Limburgse teams bij en ze hadden te weinig (5) inschrijvingen. Op de vraag om de jongens dan bij de mix te zetten en de meisjes apart te houden werd er negatief gereageerd. Want dat kon niet. Het feit dat de mix met de meisjes was samen gezet op het BK was volgens de organisatie een volledig ander gegeven. Ze vonden het dan wel vreemd dat Charis dubbel stond. Misschien moesten wij dan maar één koppel opgeven. Vreemd maar bon. Positief blijven. Of ze dan zo vriendelijke konden zijn om telkens tussen de wedstrijden van Charis een andere wedstrijd in te lassen. Dat konden ze wel doen. Ok, coach gerustgesteld.
Maar dan komt de eerste wedstrijd en wat blijkt: Bazel tegen Bazel. Charis en Brenda rood en Charis en Ian blauw. Moet Charis twee gordels dragen dan? En kan dit niet de laatste wedstrijd zijn, want anders zitten we al in de eerste wedstrijd met een verliezer. Neen, want regels zijn regels: bij twee koppels uit dezelfde club moet dit de eerste wedstrijd zijn want anders kunnen we de uitslag beïnvloeden. Wat zou de uitslag kunnen zijn als je één mannenkoppel hebt, 2 mixkoppels en 2 meisjes koppels? Juist
Plaats 1: Saigen: Mannen
Plaats 2: Bazel-Heist: Mix
Plaats 3: Saigen: Mix
Plaats 4: Bazel: Meisjes
Plaats 5: Sint-Niklaas: Meisjes
Het strafste van heel dit is dat de medailles ook zo werden verdeeld. Geen onderscheid tussen de reeksen. Voor mij geeft dit een wrang gevoel en voor de koppels een demotivatie. We hebben het sterkste mix en meisjes team in huis maar halen één zilveren medaille. We hebben weeral wat bijgeleerd.
Een dikke proficiat aan al onze kampioenen, Brenda, Charis en Ian
Ook even vermelden dat de dag voordien Ian, Ryan en Ray Lodens (onze Heistse bezoekers) allemaal eerste eindigden in hun categorieën en dat zowel in het Duo als de fighting: Proficiat!
